ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΟΝΙΩΝ ΓΙΑ ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚOY ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ο Σεπτέμβρης σηματοδοτούσε την έναρξη της νέας «σχολικής χρονιάς» για μικρούς και μεγάλους. Χιλιάδες εξάχρονα παιδιά και οι οικογένειές τους ετοιμάζονταν για το μεγάλο βήμα, την πρώτη μέρα στο σχολείο, μια συμβολική στιγμή μετάβασης από την οικογένεια στην πολιτεία, από τη νηπιακή ηλικία στην πρώτη «ενηλικίωση», το πρώτο βήμα προς το μεγάλο περιβόλι της γνώσης, της ανεξαρτητοποίησης, της ένταξης στην ομάδα. Κάθε χρόνο αυτός ο μήνας ξεκινούσε με γέλια, με τραγούδια, με προσμονή, λίγο άγχος, καινούργιους μαρκαδόρους και σάκκα και την υπέροχη θετική σκέψη των μικρών που είναι έτοιμοι να φάνε κάθε τι καινούργιο με το κουτάλι.
Και ξαφνικά φέτος αυτό το σκηνικό γέμισε απελπισμένα και τρομαγμένα μικρά πεντάχρονα, αναστατωμένους γονείς: το νηπιαγωγείο έγινε υποχρεωτικό πέρυσι εν μια νυκτί, χωρίς σχεδιασμό, προγραμματισμό και υποδομές από την πολιτεία, χωρίς καν σοβαρή και υπεύθυνη ενημέρωση των γονιών για τις αλλαγές, για τους νέους όρους και συνθήκες, για τους εκπαιδευτικούς στόχους. Και φέτος, Αύγουστο μήνα, που οι πάντες βρίσκονται σε άδεια (όπως όλες οι μεγάλες «μεταρρυθμίσεις») έρχεται η ύστατη προχειρότητα των «μεγάλων μεταρρυθμιστών της παιδείας», τα νήπια υποχρεούνται να προσκομίζουν πιστοποιητικό παρακολούθησης νηπιαγωγείου αδειοδοτημένου από το ΥΠΠΟ αλλιώς δεν θα εγγραφούν στο δημοτικό σχολείο του χρόνου. Και εκεί αρχίζει το ατελείωτο μπάχαλο, ποιος έχει άδεια από τους ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς και νηπιαγωγεία, σε ποιο δημόσιο νηπιαγωγείο ανήκει η γειτονιά σου, έχει θέσεις; Έχει ολοήμερες τάξεις που να καλύπτουν τις ανάγκες που κάλυπταν οι παιδικοί σταθμοί; Θα σε πάρουν στο δημόσιο; Θα σε γράψουν τα ιδιωτικά; Και τα παιδιά που φοιτούσαν για χρόνια στους ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς και νηπιαγωγεία και είχαν βρεί μια σειρά; Και συνειδητοποιούμε οι γονείς ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός. Ότι για άλλη μια φορά στο βωμό επικοινωνιακών πολιτικάντικων παιχνιδιών, επίδειξης πολιτικής αποφασιστικότητας, και θρασύτατων λεονταρισμών που δεν βασίζονται σε καμιά πραγματικότητα, οι γονείς, οι πολίτες, τα παιδάκια γίνονται έρμαιο στο βωμό μιας «μεταρρύθμισης» (;) για την οποία κανείς δεν ήταν έτοιμος και ενημερωμένος και κυρίως το ίδιο το κράτος που την εφαρμόζει βίαια τώρα. Οι γονείς ανακαλύψαμε έντρομοι και τελευταία στιγμή ότι οι υποδομές για τα δημόσια νηπιαγωγεία δεν είναι επαρκείς για να καλύψουν όλα τα παιδιά, δεν πληρούν τα κριτήρια που διατείνεται η ίδια η πολιτεία ότι πρέπει να πληρούν αντίστοιχα οι ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί που λειτουργούσαν για δεκαετίες και περιλάμβαναν τάξεις νηπιαγωγείου, καλύπτοντας χρόνια τα κενά του κράτους. Και έρχεται η αποστομωτική απάντηση από το ΥΠΠΟ «θα χωρέσουν όλα τα παιδιά»!!!!! Αυτό είναι το όραμά τους για την προσχολική αγωγή αυτών των τόσο ευαίσθητων ηλικιών όπου διαμορφώνεται η αίσθηση ασφάλειας, ταυτότητας και ένταξης των νηπίων. Να «χωρέσουν»! Σαν να μιλάμε για τα πρόβατα στο μαντρί. Απλώς να χωρέσουν. Σε τάξεις λιγοστές, χωρίς πολλές φορές τα απαραίτητα, ενίοτε χωρίς στοιχειώδη κριτήρια ασφάλειας, με απελπισμένους νηπιαγωγούς που βλέπουν τις τάξεις να φρακάρουν και να δέχονται απανωτά αλληλοαναιρούμενες οδηγίες από το υπουργείο, συχνότατα στέλνοντάς τα σε νηπιαγωγεία πολύ μακριά από τη γειτονιά τους ή αφήνοντάς τα κυριολεκτικά στο δρόμο εφόσον οι αριθμοί που μπορεί να αντέξει μια τάξη δημόσιου νηπιαγωγείου είναι πολύ συγκεκριμένοι.
Η ζωή και η καθημερινότητα χιλιάδων γονιών και παιδιών έχει αναστατωθεί, όλα έγιναν στο ποδάρι χωρίς σοβαρό προγραμματισμό και το μόνο που ζητούμε πια, μπας και μπορέσει το κράτος να βάλει μια τάξη στα «του οίκου του» είναι να ανασταλεί τουλάχιστον για φέτος η εγκύκλιος περί «πιστοποιημένου απολυτηρίου νηπιαγωγείου» ως προϋπόθεση για εγγραφή στο Δημοτικό, ώστε να υπάρξει ο αναγκαίος χρόνος για να προσαρμοστούν στις νέες ανάγκες που δημιουργήθηκαν τόσο τα δημόσια νηπιαγωγεία όσο και οι ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί-νηπιαγωγεία που δεν διαθέτουν ακόμη άδεια φέτος.