1. Γιατί θα πρέπει άρον άρον να αποσύρω το παιδί μου από το ιδιωτικό νηπιαγωγείο όπου μέχρι τώρα φοιτούσε και το οποίο στεγάζεται σε έναν υπέροχο χώρο, ο οποίος μάλιστα διαθέτει δενδρόκηπο, λουλούδια και παιδική χαρά αλλά που σύμφωνα με το υπουργείο δεν πληροί τις νέες κτηριακές προϋποθέσεις για να το μαντρώσω στο δημόσιο της γειτονιάς μου, σ’ ένα ισόγειο πολυκατοικίας με βαμμένες τζαμαρίες που δεν διαθέτει προαύλιο και τα παιδιά αναγκάζονται στο διάλειμμα να περνούν το δρόμο για να παίξουν στην παιδική χαρά του δήμου απέναντι, αλλά που παρόλα αυτά θεωρείται νόμιμο;
2. Η εισαγωγή της προσχολικής αγωγής στην υποχρεωτική εκπαίδευση έχει σχεδιαστεί για παιδαγωγικούς λόγους ή για συντεχνιακά συμφέροντα; Η ΔΟΕ μάλιστα ζητά να γίνει δίχρονη η υποχρεωτική προσχολική εκπαίδευση αυξάνοντας έτσι τα σχολικά έτη σε 14 από 12 που είναι σήμερα. Όμως το πείραμα στο οποίο υποβάλλονται από φέτος τα παιδιά μας τι παιδαγωγικά αποτελέσματα θα έχει; Είναι δοκιμασμένο αυτό μοντέλο, πού και πώς έχει αξιολογηθεί;
Αυτό που καταλαβαίνω ως γονέας και ως επιστήμονας έχοντας ακούσει και τις ανησυχίες παιδαγωγών και ψυχολόγων είναι πως εδώ πρόκειται για μία βαθιά παρέμβαση στο εκπαιδευτικό σύστημα με άγνωστες επιπτώσεις στην ψυχο-νοητική ανάπτυξη των παιδιών. Ποιος έχει κρίνει τελικά το παιδαγωγικό όφελος από μία τέτοια παρέμβαση και γιατί δεν έχει τεθεί σε δημόσιο διάλογο πριν εφαρμοστεί αλλά προωθείται εκβιαστικά μετά από πιέσεις των εκπαιδευτικών και επιβάλλεται με την λογική του αποφασίζουμε και διατάζουμε; Γιατί πιστεύω ότι το μείζον θέμα που τίθεται εδώ δεν είναι το να εξασφαλίσουμε απλώς μια θέση όπως-όπως σε ένα αδειοδοτημένο νηπιαγωγείο αλλά να προβληματιστούμε για το τι είδους εκπαίδευση ονειρευόμαστε για τα παιδιά μας.
Εν πάση περιπτώσει σε μένα τουλάχιστον δεν είναι καθόλου διαφανείς οι παιδαγωγικές αρχές στις οποίες βασίζεται μια τέτοια καινοτομία αποφασιστικής σημασίας. Έτσι μέσα σε αυτό το θολό τοπίο εκβιάζομαι να μετακινήσω το παιδί μου από ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον το οποίο εμπιστευόμουν για την παιδαγωγική του ευαισθησία και εκπαιδευτική αρτιότητα που μεριμνούσε για την ψυχολογική ευημερία των αναπτυσσόμενων ανθρώπων σε ένα νέο περιβάλλον όπου κανείς απ’ ότι φαίνεται δεν μπορεί να μου εξασφαλίσει αυτές τις προϋποθέσεις.
Το υπουργείο σαφώς και είναι υποχρεωμένο να εξασφαλίσει τις καλύτερες συνθήκες φοίτησης στο δημόσιο σχολείο για την προσχολική βαθμίδα, επαρκή αριθμό κτηρίων αλλά και εκπαιδευτικών. Όμως δεν καταλαβαίνω γιατί η φοίτηση θα πρέπει να είναι υποχρεωτική. Γιατί να υποβάλλονται τα νήπια πρόωρα στον καταπιεστικό οδοστρωτήρα της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, ο οποίος όπως χρόνια τώρα έχει διαπιστωθεί έχει συρρικνώσει ασφυκτικά τον ελεύθερο χρόνο των παιδιών; Γιατί πολύ φοβάμαι ότι αυτή η καταθλιπτική κατάσταση που επικρατεί ήδη στην παιδεία απλώς θα βαθύνει περισσότερο. Και με αυτά δεν εννοώ φυσικά πως τα νήπια δεν πρέπει να εκπαιδεύονται, αν το πίστευα δεν θα έστελνα το παιδί μου στο νηπιαγωγείο, αναρωτιέμαι όμως γιατί δεν μπορεί να γίνεται αυτό υπό καθεστώς ελευθερίας και επιλογής.
Όσοι γονείς αναγκάζονται να πάνε τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία και νηπιαγωγεία δεν εξωθούνται σ’ αυτό μόνο λόγω του επαγγελματικού τους ωραρίου αλλά και λόγω των παραπάνω προβληματισμών τόσο για την παιδεία που παρέχεται όσο και το ψυχολογικό καθεστώς που επικρατεί στο δημόσιο σχολείο, εκπαιδεύοντας τα μικρά παιδιά από νωρίς στο άγχος και τον κοινωνικό ανταγωνισμό. Ούτε και είναι όλοι αυτοί οι γονείς πλούσιοι και σαφώς θα προτιμούσαν να παρέχει η πολιτεία αντίστοιχη ποιότητα στο σχολείο της γειτονιάς τους.
Το κρίσιμο λοιπόν θέμα και πραγματικό ζήτημα ουσίας αφορά το παιδαγωγικό σκέλος της μεταρρύθμισης, παρότι απ΄ ότι φαίνεται θεωρείται μάλλον ψιλά γράμματα. Η ουσία όμως κρύβεται πολύ συχνά πίσω από τα ψιλά γράμματα.
Μαίρη Ε.
Γονιός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου