Επιστολή μιας μητέρας προς την 5 χρονη κόρη της, υποψήφια διπλωματούχο νηπιαγωγείου.

Αγαπημένη μου Ειρήνη 

το αποφάσισα, δεν θα φύγουμε από τον παιδικό σταθμό μας αλλά θα παλέψουμε. Θα συνεχίσω να μην κοιμάμαι τα βράδια, να το ρισκάρω να μην σε πάρουν στην πρώτη δημοτικού μέχρι να τα καταφέρουμε. Και γιατί όλα αυτά ; για να μπορώ να σε κοιτάζω στα μάτια όταν θα έχεις μεγαλώσει και θα τα συζητάμε όλα αυτά και να μην ξεφτιλιστώ σαν μητέρα απέναντί σου όταν θα σου μαθαίνω ότι στη ζωή πρέπει να αγωνίζεσαι και να προσπαθείς, ότι ένας κούκος μπορεί να φέρει την άνοιξη, ότι δεν πρέπει να κάνουμε ότι μας λένε χωρίς κριτική σκέψη, ότι το «ωχ δε βαριέσαι εγώ θα σώσω τον κόσμο» δεν ισχύει και ότι ενωμένοι μαζί μπορούμε να πετύχουμε πολλά.
Ο τελευταίος που χρωστάει να τιμωρηθεί από όλη αυτή την ιστορία με τα νηπιαγωγεία είσαι εσύ και οι φίλες/οι σου. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σου γκρεμίσει το μικρόκοσμό σου τόσο απότομα και βίαια και χωρίς να έχει να προσφέρει ουσιαστική λύση. Στα Πανεπιστήμια διδάσκεται το μάθημα Management of Change για στελέχη και υπαλλήλους πού αλλάζουν πόστο σε μια εταιρεία και ζητάνε από εσάς τα 5 χρονα σε 10-15 μέρες να αλλάξετε περιβάλλον, δασκάλα, φίλους, συνήθειες. Δεν μας ενημέρωσε κανείς έγκαιρα και στον παιδικό σταθμό μας πήγε η επιτροπή την 1η Σεπτεμβρίου (σήμερα έχουμε 20 Σεπτεμβρίου). Έλεος ! κάντε μια υποχώρηση όλοι εσείς που παίρνετε αυτές τις αποφάσεις; στη χώρα μας γίνονται σημεία και τέρατα, ας μην την πληρώσουν τα παιδιά μας.
Λουκία Λεωνίδου