Τα παιδιά του νηπιαγωγείου είναι 5-6 χρονών.Τι σημαίνει αυτό;
Σε πια ψυχολογική και νοητική εξελικτική φάση βρίσκονται;
Ποια επιστημονική ομάδα του Υπουργείου Παιδείας υποστήριξε αυτή τη βίαιη αλλαγή, καταποντίζοντας την παιδική ηλικία;
Πριν ακετά χρόνια η Unesco είχε δημοσιεύσει μία έκθεση από μια ομάδα ειδικών. Σε αυτήν συμμετείχε κι ο Ντόναλντ Βίννικοτ (παιδίατρος και μέλος της Βρεττανικής Ψυχαναλυτικής Εταιρίας), που έλεγε ότι το νηπιαγωγείο πρέπει να θεωρείται μάλλον σαν μια “προς τα άνω” προέκταση της οικογένειας, παρά σαν μια “προς τα κάτω” προέκταση της δημοτικής εκπαίδευσης.
“Στην χρονική περίοδο από 2 μέχρι 7 ετών, κάθε φυσιολογικό νήπιο βιώνει τις πιο έντονες ψυχολογικές συγκρούσεις. Όταν η ψυχοσύγκρουση είναι πολύ μεγάλη, έχει σαν επακόλουθο τη μείωση των ικανοτήτων , τις αναστολές, την “απώθηση”, και ούτω κ.ο.κ., που καταλήγουν στην διαμόρφωση ενός συμπτώματος...
Σ' αυτά τα θέματα το νηπιαγωγείο έχει σαφή και σημαντικά καθήκοντα. Ένα από αυτά είναι να προσφέρει μερικές ώρες την ημέρα μια συναισθηματική ατμόσφαιρα που να διαφέρει από την υπερφορτισμένη ατμόσφαιρα του σπιτιού. Κάτι τέτοιο δίνει στο παιδί περιθώρια για την προσωπική του ανάπτυξη.
Το σχολείο προσφέρει στο παιδί την ευκαιρία να δημιουργήσει μια βαθιά προσωπική σχέση με κάποιον άλλο έξω από τους γονείς του...
Στην περίοδο αυτή της ζωής του το παιδί έχει ανάγκη για προσωπική σχέση, το κάθε παιδί πρέπει να είναι γνωστό με το όνομα του και να αντιμετωπίζεται ανάλογα με το τι είναι και το πως νιώθει.
Το νηπιαγωγείο καλείται να παρέχει μια κατάσταση στο παιδί ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα. Το παιχνίδι αντιμετωπίζεται με θετικό τρόπο και χρησιμοποιούνται τα παραμύθια, η ζωγραφική και η μουσική. Σε αυτό κυρίως τον τομέα μπορεί το νηπιαγωγείο να εμπλουτίσει και να βοηθήσει το παιδί να βρει μια βιώσιμη σχέση ανάμεσα στις ιδέες που είναι ελεύθερες και στη συμπεριφορά που υπόκειται στους περιορισμούς της ομάδας...
Η ικανότητα του παιδιού να νιώσει ότι το σώμα είναι η έδρα της ψυχής, δεν θα μπορούσε να αναπτυχθεί χωρίς το συνεπή χειρισμό των φυσικών του αναγκών. Όταν το νηπιαγωγείο συνεχίζει να παρέχει ένα φυσικό περιβάλλον και μια σωματική φροντίδα στα παιδιά, πραγματοποιεί ένα σημαντικό έργο ψυχοδιανοητικής υγιεινής...
Στο νηπιαγωγείο δεν υπάρχει θέση για απρόσωπη ή μηχανική συμπεριφορά, γιατί κάτι τέτοιο για το παιδί σημαίνει εχθρότητα ή (ακόμα χειρότερα) αδιαφορία...” (Ν. Βίννικοτ)
Με τα σημερινά δεδομένα τα παιδιά του νηπιαγωγείου αναγκάζονται βίαια να φεύγουν από τους ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς (με ολιγάριθμα τμήματα) και να πηγαίνουν στα δημόσια νηπιαγωγεία (με υπεράριθμα τμήματα). Από την προσωπική σχέση με τις νηπιαγωγούς του σχολείου τους, βρίσκονται αντιμέτωπα με το θυμό και την αγανάκτηση των νηπιαγωγών του δημοσίου, που αναγκάζονται να εγγράφουν στο τμήμα τους πάνω από 25 παιδιά και βρίσκονται σε αδιέξοδο. Ποιος θα βοηθήσει αυτές τις νηπιαγωγούς να διαχειριστούν το θυμό τους; Αν απροκάλυπτα βγαίνει ο θυμός τους στους ενήλικες γονείς που ζητάνε μια θέση για το παιδί τους, φανταστείτε τι βγαίνει στα παιδιά όταν μένουν μόνα μαζί τους. Ποιος θα ενημερώσει αυτούς τους νηπιαγωγούς, ότι δεν φταίνε τα παιδιά και ότι χρειάζονται φροντίδα για να προσαρμοστούν στο καινούργιο τους περιβάλλον;
Ποιος θα ενημερώσει τους αρμόδιους, ότι χρειάζονται υποδομές και εκαιδευτική ενημέρωση για την ψυχική ισορροπία των παιδιών μας;
Στην προσχολική ηλικία (σύμφωνα με τον Βίννικοτ), το παιχνίδι είναι το βασικό μέσο του παιδιού για να επιλύει τα συναισθηματικά προβλήματα της ανάπτυξης του. Το παιχνίδι αποτελεί έναν από τους τρόπους έκφρασης του παιδιού, ένας τρόπος να “πει” και να “ζητήσει”.
Στο Ελληνικό δημόσιο νηπιαγωγείο, τα παιδιά καθηλώνονται σ' ένα θρανίο και δεν τους επιτρέπεται το ελεύθερο παιχνίδι, αφού οι υποδομές δεν το επιτρέπουν και οι νηπιαγωγοί φοβούνται τα ατυχήματα.
Και δεν μιλάμε για παιχνίδι στον κήπο του σχολείου, που δεν υπάρχει καν.
Επίσης, ξέρουμε ότι η σχέση των νηπίων με τις μικρότερες ηλικίες του παιδικού σταθμού είναι πολύ σημαντική. Στην διάρκεια της ημέρας, η συνδιαλλαγή με τις μικρότερες ηλικίες βοηθάει στην ωρίμανση των νηπίων, μαθαίνουν να προσφέρουν στους μικρότερους γνώση, φροντίδα, προστασία και να παίρνουν αγάπη, θαυμασμό και τρυφερότητα από τους μικρούς τους φίλους.
Γιατί πρέπει “α π ο μ ο ν ω θ ε ί” το νηπιαγωγείο από τους παιδικούς σταθμούς;
Γιατί πρέπει να “π α ί ζ ο ν τ α ι π α ι χ ν ί δ ι α” εις βάρος της ψυχικής υγείας των παιδιών;
Γ.Π.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου